Motorsport
Model GT-R od początku swojego istnienia, czyli od końca lat 60-tych XX wieku, jest obecny w sporcie samochodowym.
Już pierwsza generacja GT-R’a (C10) całkowicie zdominowała japońskie wyścigi w latach 1968-1972 wygrywając w sumie 50 wyścigów (najpierw wersja sedan, później coupe). C10 GT-R był także samochodem, który w znacznym stopniu przyczynił się do powstania i rozwoju driftingu.
Model R32 GT-R przyniósł kolejne sukcesy - w latach 1989-1993 samochody te zdobyły wszystkie możliwe tytuły w serii Japanese Touring Car Championship (JTCC), przy okazji wygrywając 29 wyścigów w 29 startach. W podobnym stylu GT-R’y zdominowały serię N1 Super Taykiu. Dominacja GT-R’ów była tak znacząca, iż przyczyniła się do zmian regulaminowych w wyścigach (powstanie klas Super Touring i GT500). R32 GT-R święcił triumfy także poza Japonią. W 1991 i 1992 roku "Godzilla" wygrała w Australii klasyk "Bathurst 1000" (mimo dociążenia 100 kg balastem i ograniczeniu doładowania w 1992 roku). Pozostałe sukcesy R32 GT-R na Antypodach to: tytuł mistrzowski serii Australian Touring Car Championship zdobyty w 1991 roku przez Jima Richards’a; zwycięstwo Marka Gibbs’a i Rowana Onslow’a w Australian Endurance Championship w 1991 roku; tytuł Australian Manufacturers Championship 1991, tytuł mistrzowski ATCC zdobyty przez Marka Skaife’a w 1992 roku. Kolejne zwycięstwa przychodziły nie bez kontrowersji. I tak po przytłaczającym zwycięstwie Masahiro Hasemi w 1990 roku w Macau Grand Prix Guia Touring Car Race posypały się protesty europejskich producentów, czego efektem rok później było dociążenie R32 GT-R M.Hasemi 140 kg balastem w celu umożliwienia równorzędnej walki samochodom Mercedesa i BMW.
Także na Starym Kontynencie GT-R’y R32 odnosiły sukcesy: w Wielkiej Brytanii Andy Middlehurst dwukrotnie wygrał w serii National Saloon Car Cup, a w 1992 roku w Hiszpanii GT-R zdobył tytuł mistrzowski w serii Spanish Touring Car Championship.
W 1994 roku GT-R zadebiutował na amerykańskim torze, kiedy to Nismo wzięło udział w długodystansowym wyścigu 24 Hours of Daytona. Nismo wystawiło model R32 Grupy A w kategorii GTU. Ostatecznie samochód ukończył wyścig na 20 miejscu. GT-R’y odnosiły sukcesy nie tylko w wyścigach płaskich. Japoński kierowca Akira Kemeyama trzykrotnie wygrał w swojej klasie (Open Class for Production Cars) słynny wyścig górski Pikes Peak. Było to w latach 1993 (R32 GT-R), 1996 i 1998 (R33 GT-R). W 1998 roku, także w wyścigu Pikes Peak Rhys Millen zwyciężył w klasie High Performance Showroom Stock.
W 1995 roku Nismo wystawiło dwa Skyline’y R33 GT-R w specyfikacji JGTC w 24godzinnym wyścigu LeMans. Jeden z samochodów osiągnął metę na 10 miejscu w klasyfikacji generalnej, i 5-tym w klasie GT1 ustępując jedynie McLarenom F1 GTR. Rok później zespół Nissana znów pojawił się w LeMans, tym razem wystawiając GT-R’y z silnikiem 2.8 litra. Rezultat to 15 miejsce w "generalce" i 10 w klasie GT1. W 1997 znów był obecny w LeMans, z tym, że w zamian za Skyline’y wystawiono specjalnie przygotowany model R390 GT1.
Skyline GT-R jest także zwycięskim samochodem w wyścigach na 1/4 mili. W 2007 roku Reece McGregor w R32 GT-R przygotowanym przez Heat Treatments wynikiem 7.57 sekundy przy 305,96 km/h pobił światowy rekord dla samochodów z napędem na 4 koła. Co ciekawe poprzedni rekord również należał do auta ze znaczkiem GT-R (HKS R33 GT-R - 7,67 sek.). Ostatnie lata to dominacja modelu R35 GT-R w japońskiej serii Super GT. Startujący tam w klasie GT500 Nissan GT-R napędzany jest wyłącznie na tylne koła za pomocą 4.5 litrowego, wolnossącego silnika V8. W sezonie 2008 GT-R’y zwyciężyły w 7 na 9 wyścigów, a tytuł mistrzowski przypadł zespołowi Xanavi z kierowcami w składzie: Satoshi Motoyama i Benoit Treluyer.
Najnowsze plany Nismo dotyczą przygotowania Nissana GT-R GT1 i startów w serii FIA GT1 World Championship. Za kierownicą mieliby zasiąść Michael Krumm i Darren Turner.
